Harman yeri sürseler

Kaarim, günler günleri kovalıyor. Zaman, -ki en büyük nimetlerden biri o da- bize yaşadığımızı, diri olduğumuzu hatırlatmak istercesine coşkuyla akıyor kılcallarımızdan. Parmaklarımda, avcumda, ayamda takvimler görüyorum. Takvimde denizler… boğulmalar, dirilmeler, tekrar boğulmalar.

havalandı kâğıtlar.
odamda kıyamet var!

Kağıt gemi deyince içimiz bir hoş olur. Bükülürüz, ıslanırız. Öyle miyim ben kaarim şimdi? Takvim yapraklarından müteşekkil bir gemi mi oldum? Bugün doğan çocuklara verilen isim mi oldum?

Açıp biraz şiir okumalıyım biliyorum.

Örovizyon yarışmasına, Finlandiya’ya, Aziz Başkan’a, Danıştay saldırısının perde arkasındaki çeteye, 53 devlet üniversitesinin rektörüne, şoförler odasına, Suşehrililer derneğine, İzmir’de doğuluları kovan köylülere… yaşadığım ve yaşadığımız tüm şatafata… direnerek…

Şiirler okumalıyım bugün.
Istanbul dolmalıyım. Balık-ekmek kokmalıyım. Sinan gibi bakmalıyım şehrime; susayana su, kul olana kubbe olayım diye. Hüdayi gibi namaza koşmalıyım; en deli yağmurda.

Yapabilirim elbet. O isterse yollar açılmaz mı? Sular büklüm büklüm burulmaz mı?

Sıra sende İstanbul!

Senin siluetin işte, gökkuşağı saklı ellerimdeki.
Ve senin şiirlerin, başıboş esen, takvimlerimi dağıtan… dalgalı denizlerimdeki.