Güneş gülüyor bana

Yağmur dansediyor benimle.

Bir adama soruyorlar gözetleme kulesinde. O da dönüyor bu nağmeleri döktürüyor bize. Garip değil mi kaarim? Sen uzaklarda sandın beni. Sanki yanında yoktum, mesafeler koydum araya. Sana başkalarından yazılar gönderdim. Kendim gelmedim sandın sen. Ben de buradaydım oysa. Seninle beraber, onları okuyordum. Evimizin penceresi mecmua değil mi? Biz onu gri contasına, 70′lik ama 60′lik fiyatına oluşuna, saçının dağınıklığına, şehlâ gözlerine bakıp almadık mı?

Yağmur yağıyor, seller akıyor derlerdi.
Ama bir Arap kızı var ki camdan bakardı.

Çocukluğumda o Arap kişiyi hayal ederdim hep. Acaba nasıl biri ki camdan bakarken Arap olduğu anlaşılıyor? Folklorik bir kıyafet mi giyiyor? Rengi mi belli ediyor Arap olduğunu? Yoksa camdan Arapça şarkılar mı çığırıyor Ümmü Gülsüm (Oum Kalsoum) misâli. Yaşanmış bir hikaye mi bu? “Kırgın yaşanmışlık”lardan birisi mi? Mehmet Ali Erbil’in memleketimizin televizyon ahlâkıyla birebir örtüşen ama herkesin “aaa ne ayıp” dediği halleri mi?

Yağmura dönelim. Ne güzel yağıyor. Sicim gibi derler. Yani “iplik iplik”. O zaman gözlerin İstanbul olur işte. Bir sürü cümle kuran ama aslında bir şey demeyen bana bakarsın kaarim.

Ben bir göl kıyısına diz çökmüşümdür. Kıbleye dönmüşümdür. “Yağmurda dualar kabul olur” der bir ses. Gölde radyan dalgalarına dönüşür sözleri. Ellerimin sayısı artar birden bire; mitoz, mayoz, ve saire. Yüzlerce elimle yalvarırım. Binlerce parmağımla zikrederim.

Her ismine karşılık bir damla düşer yukarıdan. Yağmuru kişiselleştirmişimdir. Benim yağmurum olmuştur.

Ayarları kaydedeyim mi der. Yok derim.

Penceresi Cam Cama (Muallim)
Selam Söylen Amcama (Muallim)

Arap kızı, gri contalı, beş odacıklı “son sistem mükemmel” pencereyi kapatır; geri çekilir denizin mahcub suları gibi. Bir daha yağmur da yağmaz zaten.

Siyah önlüklü çocukların, mavi beslenme çantalarına gizlenir şimşekler.

Ve gök gürültüsü… bir sevda çığlığıdır artık.